شنگ
توصیه شده است که هنگام پختن شنگ هرگز آب ان را دور نریزید، زیرا منافع اصلی و شفا بخش این گیاه در آب جوشانده ان جمع شده است.
شنگ به نام های متعددی دیگری نیز نامیده می شود که برخی از این اسامی عبارت از شنگ چمنی، شنگه، قندرون و اسفلنج می باشند.
از گیاه قطع شده شنگ ماده با ارزشی ترشح میشود که به نام قندرون معروف می باشد، در قدیم از ماده مانند آدامس استفاده می کردندو برای ان اثرات درمانی مفیدی مثل مقوی کبد و قلب، ضد احتقان خون و اشتها آور قائل بودند.
خواص شنگ
شنگ مدر،تسکین دهنده درد،قابض،آرامبخش و مقوی می باشد.
ریشه این گیاه دارای مقداری لعاب و یک ماده تلخ می باشد و خوردن آن در افزایش اشتها اثر بسیار سودمندی دارد و در نرم کردن سینه نیز مفید است.
برگ شنگ دارای اثر التیام بخش در زخم ها و ریشه آن نیز خلط آور، دافع سموم بدن و از بین بردن عفونت گوش می باشد.
برای افرادی که دچار مسمومیت شده اند توصیه شده است که برای رفع عوارض ان بایستی ریشه این گیاه را جوشانده و صاف شده آن را برای مداوا میل نمائید.
خوردن شنگ اثر تقویت کننده در اعمال کبد، معده و اعصاب دارد.
در موارد درمان بیماریهای نقرس، رماتیسم، بیماریهای پوستی و نزله ریوی توصیه شده است که از جوشانده 40 الی 70 گرم در یک لیتر استفاده نمایند.
مصرف شنگ برای افرادی که به ناراحتی هایی مانند: اوره خون - رماتیسم- اسهال خونی و صفراوی- سل- زخم روده و اثنی عشر - دیابت- خونریزی رحم- زخم های ریوی و اخلاط خونی مبتلا می باشند میتواند اثر درمانی ظاهر سازد.
در مورد معالجه خونریزی و اسهال توصیه شدهاست که ریشه شنگ نافع بوده و ضمنا اثر بیشتری نسبت به برگ آن دارد.
برای درمان زخم های عفونی شده توصیه شده است که برگ و گل خشک شده شنگ را اسیاب نموده و بصورت پودر در اورده و بر محل زخم ها بپاشید.
از شنگ عصاره ای بدست می اید اطباء از آن بعنوان یک پادزهر قوی یاد می کنند، ضمنا اثر نافعی در رفع بیماریهای سر بخصوص کچلی دارد و همچنین در درمان زخم های جلدی مورد استفاده قرار می گیرد .
چکاندن آب شنگ در بینی از خونریزی آن جلوگیری می کند.
جوشانده این گیاه در دفع مواد راءد از جمله اسید اوریک نافع است.
در مورد رفع زگیل می توانید با آب ریشه شنگ آن را مالش دهید.
ضماد له شده شنگ و یا تفاله جوشانده ان در اتیام زخم های پوستی نافع است.
روغن بدست امده از این گیاه در درمان سوختگی ها مفید است.
مضرات
افراط در مصرف این گیاه مضر بوده و موجب ناراحتی کلیه می گردد.